Heilige apostel Petrus- Geert Hüsstege Heilige Apostel Petrus Sinai 7e eeuw
Heilige Petrus – 2003
Deze Petrus-icoon schilderde ik in 2003, weliswaar in tempera, geïnspireerd door de beroemde encaustische* portret icoon van de apostel Petrus uit het Sint-Catharinaklooster op de Sinaï. Dat vroegchristelijke voorbeeld heeft me altijd getroffen door de menselijke uitstraling van Petrus: geen onbereikbare heilige, maar een man van vlees en bloed, geroepen door Christus en gevormd door een leven van geloof, vallen en opstaan. Ook de heilige wiens naam ik als tweede doopnaam mag dragen.
Op deze icoon houdt Petrus de sleutels vast, verwijzend naar zijn bijzondere zending binnen de Kerk. Boven hem staat Christus centraal afgebeeld. Naast Hem zien we Johannes de Evangelist en Maria, de Moeder Gods. Johannes vertegenwoordigt de leerling die Christus tot het einde toe trouw bleef, terwijl Maria het beeld is van de gelovige die Gods woord volledig heeft ontvangen. Samen vormen zij als het ware de meest nabije kring rond Christus. Hun aanwezigheid boven Petrus herinnert eraan dat zijn gezag als apostel altijd geworteld blijft in de liefde voor Christus en in de gemeenschap van de Kerk.
De gebouwen links en rechts zijn geen realistische architectuur. Zoals vaak in de Byzantijnse iconografie verwijzen zij naar de Kerk en naar het hemelse Jeruzalem. Ze plaatsen de heilige niet in een historische omgeving, maar in een geestelijke werkelijkheid die tijd en plaats overstijgt. Stilistisch sluit deze icoon aan bij de Byzantijnse traditie, met haar vergulde aureool, verstilde uitdrukking en sobere symboliek. Een icoon wil immers meer zijn dan een afbeelding. Zij wil een aanwezigheid zijn, een uitnodiging tot gebed en contemplatie. Deze gedachte speelde ook een rol in het bijzondere verhaal van deze icoon.
Gedurende vele jaren schonk een dame uit Den Bosch aan priesterstudenten van het bisdom 's-Hertogenbosch een icoon ter gelegenheid van hun priesterwijding. Zij geloofde sterk in de kracht van heilige iconen als dagelijkse herinnering aan de roeping. Jaren na de wijding vertelde ze dat een van de priesters nog altijd priester was, mede dankzij de icoon die hij destijds had ontvangen.
De eigenaar van deze Petrus-icoon schreef mij onlangs: "Sinds mijn priesterwijding is hij altijd meegegaan en heeft hij altijd een goede plek gehad onder een kruisbeeld en een afbeelding van de Maagd Maria. Na vele verhuizingen – inmiddels zeven – is de icoon helemaal intact gebleven." Misschien zegt dat wel het meeste over de waarde van een icoon. Niet haar artistieke of materiële waarde staat voorop, maar haar vermogen om jarenlang een stille metgezel te zijn op de weg van geloof en roeping.
Geert Hüsstege
Reactie plaatsen
Reacties